ME lower

Hnébeygja: 20kg x 10, 40kg x 10, 60kg x 5, 90kg x 3, 125kg x 3
í stálbrókina
155kg x 1, 165kg x 1
Súmó dedd: 90kg x 1, 100kg x 1, 130kg x 1, 150kg x 1, 170kg x 1

Síðan man ég ekki meira frá því að ég stend með 170kg í höndunum þar til ég vakna á gólfinu við að það er verið að slá mig utan undir.

Það var svo sem skiljanlegt og átti sér undanfara. Frá því að ég fór í brókina í beygjunum leið mér eitthvað illa, en fór samt í 155kg lyftu sem var alveg ómöguleg að öllu leyti. Stíllinn alveg glataður og allt glatað. Enn glataðra í næstu lyftu á eftir þannig að ég hætti við að keyra upp.

Fór í deddið og þegar ég fór í 150kg fann ég strax að ég var pínu "light headed" en fór í næstu þyngd. Þá fyrst lá ég í því. Setti anda í þetta, reif þyngdina létt upp, en sortnaði svo aðeins fyrir augum þegar ég stóð upp með þyngdina og vaknaði á gólfinu. Náði víst að slaka lóðunum niður fyrst en man ekkert eftir því.

Fékk far uppá slysó með sjúkrabílnum því sjónin var eitthvað skrýtin, minnkað sjónsvið til hliðanna og náði ekki fókus, en það lagaðist þegar ég fékk tvö djúsglös að drekka. Ekkert varhugavert kom í ljós við skoðun svo ég fór bara heim. Er með hrikalegan verk í öllum hálsinum og frekar aumur þar, enda skall hausinn á mér frekar harkalega niður.

Já... þetta var þó allt mín eigin sök, því ég fór of illa étinn á æfingu. Kerfið slökkti bara á sér við álagið. Það er alveg á hreinu að ég passa betur í framtíðinni að hafa næga orku til að keyra mig áfram þegar ég tek vel á því.

Það versta er þó að ég var að fíla súmó deddið svo vel í brókinni að ég hefði sennilega kreist 200kg upp og átt inni þrátt fyrir slappleikann. Oh, well... næsti mánudagur.