HM Bath

Komum út fyrsta nóvember og komum okkur fyrir á háskólalóðinni.

Ég vigtaðist inn 109.5kg 3.nóv og átti að keppa 4.nóv.

Hnébeygja:
Hafði verið í aðeins of víðum græjum en það skánaði strax og búið var að sauma hlýrana aðeins niður.

240kg gild 3-0

255kg ógild 1-2, missti jafnvægið og statífin sett undir eftir að ég fékk startmerkið, þannig að ég fékk ógilt á það. Yfirdómarinn var að taka dómarapróf og var of fljótur á sér að gefa start merkið.

260kg gild 3-0

Bekkpressa:
Fílaði mig ekkert of vel, fannst ekki nógu góð spenna í efra bakinu og fannst almennt skorta á spennuna í skrokknum:

195kg ógilt, seig lítillega þegar ég missti hana úr

195kg ógilt, lyfti hæl skv einum dómara, lyfti rassi skv hinum

200kg gilt 3-0 , kom mér vel fyrir og passaði að gera þetta allt vandlega

Dedd:
230kg gilt 3-0 skítlétt en svimaði aðeins eftir að ég andaði frá mér þegar ég var að skila
240kg gilt 3-0 skítlétt, en steinlá um leið og ég sleppti stönginni og uppi varð fótur og fit, en rankaði strax aftur við mér
250kg gilt 3-0 skítlétt, leið ekki út af, en svimaði smá. Stangarmennirnir stukku fljótt til og pössuðu að ég dytti ekki í gólfið aftur.


710kg total staðreynd, bætti mig persónulega í öllu í power, 60kg bæting frá því í Vegas ári áður.

Síðan kom að bekkpressukeppninni.

Vigtun fyrir hana var daginn eftir kraftlyftingakeppnina, og mér datt ekki í hug að létta mig aftur niður fyrir hana. Þurfti að borða vel til að ná recovery eftir keppnina, því bekkpressukeppnin var bara 2 dögum eftir hana. Vigtaðist inn 114.4kg

190kg gilt, fann til alls staðar í olnbogum, öxlum, úlnliðum og framhandleggjum. Lyfti hægt en örugglega.
202.5kg gilt, bæting á móti, en ég var nánast öskrandi af sársauka og íhugaði að sleppa þriðju lyftu, vissi ekki að keppinauturinn hafði lyft 205kg og meldað 210kg í síðustu lyftu... bjóst við að hann tæki miklu meira enda rússi með hrikalegt útlit og 10kg þyngri en ég.
207.5kg gilt, var að drepast alls staðar úr sársauka en ýtti bara á þetta þar til það var komið upp... tók smá tíma að sleppa stönginni því það var svo sárt.



Svo fórum við og skoðuðum stigatöfluna og sáum okkur að óvörum að ég VANN rússann!!!

Gleðibylgja færðist yfir íslenska liðið, og ég sjálfur trúði þessu varla! Fannst þó nánast merkilegra að komast í "einkafílíngsklúbbinn" en að verða meistari. Ótrúlegar tilfinningar sem bærðust þarna innra með manni, og að sjálfsögðu brosti maður hringinn!

Fljótlega eftir það fékk ég aukaviðurnefnið Rússabaninn!

Gott mót að baki, en ég efast um að ég keppi í bæði kraftlyftingum og bekk á sama móti aftur!